Wat is HG
Hyperemesis Gravidarum
Hyperemesis gravidarum, ook wel extreme zwangerschapsmisselijkheid genoemd, is een aandoening die wordt gekenmerkt door misselijkheid en veelvuldig braken vanaf het prille begin van de zwangerschap. Meestal zet HG ergens tussen week 4 en 6 in, waardoor onder andere uitdroging en op langere termijn een slechte voedingstoestand van de zwangere vrouw het gevolg kunnen zijn. HG piekt meestal rond de 12 weken en eindigt vaak rond de 20 weken, maar sommige zwangeren met HG hebben klachten tot de bevalling.
De Schattingen
De schattingen naar het vóórkomen van HG lopen uiteen van 0.3 tot 2% van alle zwangere vrouwen, HG is dus een vrij zeldzame aandoening onder zwangeren. Ter vergelijking, uit verschillende onderzoeken komt naar voren dat 70 tot 85% van alle zwangere vrouwen last heeft van misselijkheidklachten en dat de helft daarvan (soms) braakt.
De Oorzaak
Over de oorzaak van HG is tot op heden nog niet voldoende bekend, het is een vrij algemene veronderstelling dat HG optreedt vanwege de veranderingen in de hormoonhuishouding gedurende de zwangerschap. Meestal wordt het hormoon HCG (humane chorion gonadotropine) in verband gebracht met HG, omdat het hormoon tijdens het eerste trimester van de zwangerschap door de placenta wordt gemaakt en dit is ook de periode waarin HG zich manifesteert. Er worden ook andere factoren aangewezen die mogelijk bijdragen aan het ontstaan van HG zoals; psychosomatische stoornissen, metabole aandoeningen, immunologische aandoeningen, allergische aandoeningen en het gebruik van medicatie.
Het Onderzoek
Soms blijkt uit onderzoek dat een onderliggende aandoening zoals, gastro-enteritis (maag – darmontstekingen) de HG veroorzaakt. Daarom pleiten sommige onderzoekers en zorgverleners voor een zorgvuldig onderzoek van de patiënt met HG, waarin mogelijke oorzaken worden onderzocht en uitgesloten. Wanneer er een duidelijk aanwijsbare oorzaak voor de misselijkheid en het braken is gevonden, kan deze (meestal) ook behandeld worden.
De Literatuur
Uit literatuur blijkt dat HG in het verleden voordat vochttoediening via een infuus mogelijk was een levensbedreigende aandoening was. Tot in de twintigste eeuw overleden er nog vrouwen aan HG, in het Verenigd Koninkrijk overleden er tussen 1931 en 1940 nog 159 vrouwen aan HG per miljoen zwangerschappen. De laatste 10 jaar zijn in het Verenigd Koninkrijk geen HG gerelateerde sterfgevallen meer geregistreerd. In de negentiende eeuw veronderstelde men dat de oorzaak van HG in de baarmoederhals lag en vanuit die gedachte werden er verschillende behandelingen toegepast die de ‘verstopte’ baarmoederhals zouden moeten reinigen. Maar vanaf het begin van de twintigste eeuw veranderde de visie en werd HG gezien als een uiting van een psychogene stoornis, hysterie in het bijzonder. Patiënten kregen daarom rust voorgeschreven, wat onder andere inhield dat ze geen contact met medepatiënten mochten hebben. Tegenwoordig zijn er helaas nog altijd zorgverleners die (onbewust) door deze visie beïnvloed zijn, het komt nog steeds voor dat patiënten bij opname in een ziekenhuis onvrijwillig in afzondering van andere patiënten worden verzorgd omdat dit beter zou zijn voor de patiënt.
In het Verleden
In het verleden werd in ernstige gevallen abortus door artsen overwogen om het leven van de zwangere vrouw te redden, tegenwoordig is abortus in het geval van HG gelukkig een zeldzaamheid, alhoewel er nog steeds gevallen bekend zijn waarbij de HG voor de zwangere ondragelijk is en deze zelf het verschrikkelijk zware besluit tot abortus neemt.
De Diagnose
Het stellen van de officiële diagnose HG gebeurt meestal in het ziekenhuis door de urine of het bloed van de zwangere vrouw te onderzoeken op de aanwezigheid van ketonen, dit zijn stoffen die erop duiden dat er vetafbraak in het lichaam plaats vind, het lichaam maakt aanspraak op de vetreserve om in energie te voorzien omdat er geen voedingsstoffen via de voeding binnen komen.
Een Ziekenhuisopname
Een ziekenhuisopname volgt meestal op een verwijzing van de huisarts of via de eerste hulp, de zwangere vrouw wordt meestal opgenomen wegens uitdroging en is vaak al gewicht verloren wegens de onmogelijkheid om te eten en uitdroging.
