Hallo allemaal,

Weer even een update van hoe het met mij is. Helaas is het toch minder goed gegaan de laatste tijd. Het eten blijft een probleem en daardoor bleef ik maar afvallen. Nu zit ik op 4 flesjes medische voeding per dag en kom ik in elk geval weer wat aan. Nog steeds vind ik het moeilijk om te eten en maar weinig dingen smaken me. Ook blijf ik nog erg moe en daarom moet ik veel rusten, anders kom ik straks toch nog in het ziekenhuis omdat al mijn kracht weg is.

Inmiddels ben ik 18 wk zwanger, dus ik hoop dat het vanaf nu alleen maar beter gaat.

Succes voor allen die ook zwanger zijn en zo beroerd zijn!

Groetjes Marja

Hallo Gesina,

Wat leuk dat je zo met ons mee leeft, dank je wel daarvoor.

Ik heb inmiddels ook zo mijn goede dagen er tussen zitten al mogen die van mij snel meer worden haha. Moet morgen wel weer even naar de huisarts want het eten blijft een probleem en daardoor neemt mijn energie en kracht ook alleen maar af. Ik kan echt nog niks en ben zooooo ontzettend moe steeds, dus de huisarts wil me toch even zien.

Nou nogmaals bedankt en tot een volgend berichtje!

Groetjes Marja

Hallo allemaal,

Tja Wendy ook ik had last van dat ik moeilijk te prikken ben, mijn infuus kwam op een vervelende plek te zitten, waardoor ik ook niet lekker kon liggen.

Goed dat je in het zh was zeg, wat een nare dingen allemaal. Ik hoop dat je het allemaal weer een beetje op kunt pakken.

Bij mij wil het nog steeds niet echt lukken en ik blijf me zo slap als een vaatdoek voelen, totaal geen energie. Tja dat komt er ook van als je zo weinig eet, maar ik ben dan ook nog steeds behoorlijk beroerd.

Gelukkig hebben we nog steeds veel hulp en hoef ik me daar geen zorgen over te maken, maar ik begin het nou toch wel erg zat te worden hoor. Het enige wat ik doe is slapen en op de bank hangen…

Gesina, dank voor je belangstelling!!

Groet,

Marja

Hallo allemaal

Bedankt voor jullie berichten. De dag nadat ik mijn verhaal schreef ben ik opgenomen in het ziekenhuis. 4+ ketonen in mijn urine, en dus is er dan geen betere plek voor je dan in het ziekenhuis. Infuus was moeilijk te prikken omdat mijn vaten zo hard waren geworden en men amper voorbij de klepjes die in de vaten zitten kon komen… Ik ben bont en blauw geprikt. Hadden jullie dat ook?

Tot overmaat van ramp raakte ik die avond in een anafylectische shock (ernstige allergische reactie) nadat ze de antibiotica voor mijn blaas ontsteking in mijn infuus lieten druppelen. Bloeddruk van 70 over 30, hartslag van 150 en mijn luchtwegen helemaal dicht. Was doodeng. Een dag later besefte ik dat mijn huisarts me 2 dagen daarvoor diezelfde antibiotica had voorgeschreven. Maar die kon ik niet binnen houden vanwege het overmatige braken. Ik snapte ik dat mijn misselijkheid mijn leven wel eens gered kon hebben. Deze reactie kwam zo snel, thuis had ik niet meer om hulp kunnen roepen…

In het ziekenhuis werd ik verrast door het begrip en geduld van de gynaecologen en verpleegkundigen. Een heel andere ervaring dan 6 jaar geleden tijdens mijn eerste zwangerschap. Ik lag nu dan ook in een ander ziekenhuis, dus ik weet niet of het daar aan ligt, of dat het misschien toch zo is dat men met andere ogen tegen deze ziekte aan kijkt.

Nu dus weer thuis, alleen, en ik ben zo slap als een vaatdoek. Een vriendin zorgt vandaag en morgen nog voor mijn zoontje maar morgen middag wil ik hem graag weer zelf uit school halen. Ik hoop zo dat ik over de piek heen ben en dat het vanaf nu alleen maar beter wordt. Ik ben alleen nog steeds zo misselijk, en gisteren, in het ziekenhuis nog… moest ik al weer overgeven. Fingers crossed dus!

Liefs

Wendy

Hoi Wendy,

Met tranen in mijn ogen heb ik je verhaal gelezen. Ik voel me op dit moment net zo beroerd als jij, het verschil is alleen wel dat ik een hoop mensen achter me heb staan die me geloven en me helpen.

Van huisarts tot in het ziekenhuis, en van familie tot buren, ze hebben me de afgelopen weken af zien glijden naar hoe ik nu ben. En ze willen me allemaal helpen en hebben het beste met me voor.

Hulp accepteren is heel moeilijk, dat vind ik nu ook. Ik moet wel voor mijn andere dochter, maar stilletjes huil ik dat ik weer de hulp moet accepteren ipv dat ik het zelf kan.

Ik hoop dat je vandaag een goed gesprek hebt bij de huisarts en dat er serieus naar je geluisterd wordt. Ik snap dat je geen opname wilt hoor, maar ik heb van de week in het zh gelegen en ik voelde me er een stuk beter dan nu ik weer thuis ben. Het vocht wat je toch binnenkrijgt doet je zoveel goed…

Ik wens je heel veel sterkte toe!!!

Groetjes Marja

Hallo, 

Ik heb een zoontje van bijna 6. Toen ik zwanger was van hem begon ik met 7 weken te braken, en in week 14 na 9 kilo te zijn afgevallen ben ik toch maar eens naar de huisarts gegaan… (dankzij fijne familieleden die vonden dat ik me niet aan moest stellen, zeiden dat het "er bij hoorde", en vonden dat ik "er wel WAT voor over moest hebben") Toen moest ik wel opgenomen worden… Gelukkig was ik na 22 weken zwangerschap van de misselijkheid en het braken af. 

Nu zwanger van de tweede. Vanaf 7 weken vaak misselijk, maar het leek alsof het beter ging dan tijdens de eerste zwangerschap. Ik super blij natuurlijk… Maar goed… nu…  12 weken zwanger, bijna niks kunnen eten/drinken. Wat ik eet en drink komt er weer uit, en als ik niks heb gegeten verzint mijn lijf wel wat… Goh we hebben nog gal… laten we dat er maar uit gooien… of het speeksel wat ik inslik komt er weer uit. Dit slaat toch nergens meer op? Ik wordt er moedeloos, wanhopig en soms zelfs kwaad van. Emesafene genomen…. hielp niet. Primperan gekregen…. hielp niet… Nu weer Emesafene gekregen. Fijn zo'n praktijk waar je steeds een andere huisarts hebt die denkt dat als ZIJ het voorschrijft het in eens wel helpt. Gelukkig nog geen ketonen in mijn urine, dus nog geen ziekenhuis opname.

Dat zou wel wat voeten in aarde hebben. Opa's en oma's hebben geen gelegenheid om mijn zoontje op te vangen EN naar school te brengen. Zij wonen namelijk te ver weg. Ik woon ook nog niet samen met mijn vriend, die 70 km verder op woont en werkt dus ook hij kan wat opvang van mijn oudste weinig voor me doen op dit moment. Gelukkig heb ik hier wel vriendinnen die me willen helpen. Maar stom genoeg voel ik me schuldig om van hen wat te vragen. Als iemand anders wat van mij nodig heeft sta ik te popelen om iets voor diegene te doen, maar zelf om hulp vragen is bijna ondenkbaar… Ik wil gewoon niemand tot last zijn en het allemaal lekker zelf doen. Stom toch?

Wat me nog het meest tegenvalt is dat er in die 6 jaar weinig veranderd is in doktersland, als het gaat om HG tenminste. Wat een onbegrip, en wat me helemaal opvalt is dat vrouwelijke huisartsen en gyneacologen nog wel het minste begrip hebben voor deze aandoening. Mijn vrouwelijke huisarts belt de poli gyneacologie en verteld tegen de vrouwelijk gyneacologe dat haar patient "misselijk" is met 12 weken zwangerschap. Ik zit ondertussen voor haar neus in een kartonnenbakje te kotsen… Het "misselijk voelen" is the least of my problems! Zegt de gyn dood leuk dat ik er vast snel van af zal zijn aangezien ik nu toch al 12 weken zwanger ben. Blijkt dat ik ook een blaasontsteking heb, maf he, dat de antibiotica er OOK niet in blijft… wie had dat gedacht. 

De mannelijke huisartsen die ik hierover gezien heb, nemen dit veel serieuzer is mijn ervaring. Ook de vorige keer toen ik een mannelijke gyneacoloog had werd er veel begripvoller gereageerd. Vrouwen lijken toch van mening te zijn dat je je moet bewijzen ofzo. En dat terwijl er hier helemaal niks te bewijzen valt. Hebben jullie deze ervaring ook?

Wie kan nou functioneren als je scheel kijkt van de honger, het beeld voor je ogen staat te trillen en blijft braken? Ik werk in de kinderopvang, waar ook bijna alleen maar vrouwen werken. En dan is er nog wel eens eentje zwanger natuurlijk. En die zijn "ook wel misselijk geweest tijdens de zwangerschap, en gingen wel gewoon werken". Er is er geen eentje die het net zo extreem heeft gehad als ik nu. Ik kan wel janken om dit soort kattig gedoe. Vrouwen pakken je keihard aan… Ik begrijp dat niet… waarom???

Ik ben hier erg verdrietig over… Morgen weer bij de huisarts mijn urine laten controleren, vertellen dat die emesafene toch echt niet helpt, vragen hoe ik van mijn blaasontsteking af kan komen als ik die kuur niet binnen kan houden, en kijken wat ze nu voor me kan doen. 

Groetjes

Wendy